ز توبه 992 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : مؤمن [ به گناه ] آزموده مىشود ، ولى توبه مىكند . 993 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : مؤمن ، شكافنده و وصله‌كننده است . « 1 » ح زهد 994 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله در وصف مؤمن : خود را در خانه‌اش ميهمان ، و روحش را در بدنش عاريت مىشمارد . ط اين ويژگىها 995 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : ايمان ، خويشتندارى است ؛ خويشتندارى از حرام‌ها ، خويشتندارى از طمع‌ها . 996 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : نشانه مؤمن ، اين است كه مهربان و فهيم و با حياست . 997 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : [ صاحب ] ايمان ، خويشتندار است . « 2 »

--> ( 1 ) سيّد رضى رحمه‌اللّه مىگويد : اين ، استعاره است و مراد اين است كه مؤمن ، هر گاه بدى كند ، بلافاصله خوبى مىكند و هر گاه گناه كند ، پشيمان مىشود . پس گويا با ارتكاب گناهى ، دينش را مىدَرَد و با توبه ، آن را وصله مىزند . پس پيامبر صلى اللّه عليه و آله مؤمن را به كسى تشبيه كرده كه جامه‌اى را مىشكافد و سپس شكاف آن را به هم مىآورد و آنچه را دريده ، مىدوزد . ( 2 ) سيّد رضى رحمه‌اللّه در ذيل اين حديث مىگويد : در اين سخن ، مَجاز به كار رفته است ؛ زيرا يك كلمه آن محذوف و مقدّر است . گويا پيامبر خدا فرموده است : صاحب ايمان ، با هيبت است ، چنان كه عرب مىگويد : " الباب لئيم ؛ در ، فرومايه است " ؛ يعنى كسى كه درِ خانه‌اش به روى ميهمانان بسته ، فرومايه است . مراد اين است كه شخص با ايمان ، به سبب ايمان و يقينى كه دارد ، از دست زدن به گناه و معصيت مىترسد و مانند انسان منحرف و گم‌راه ، بىمحابا مرتكب گناه نمىشود .